Ολόκληρη συνοικία έχουμε (είχαμε;) βαπτίσει με τ’όνομα του δένδρου που μας δίνει ένα νόστιμο φρούτο (Ziziphus jujuba ) και σήμερα ρωτήστε γύρω σας τι «φρούτο» είναι αυτό. Αλλά το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, το κινεζικής προελεύσεως, αλλά έντονα μεσογειακό αυτό οπωροφόρο εξαφανίζεται! Η Τζιτζιφιά που έχει ύψος από 2-8 μέτρα και οι καρποί της ωριμάζουν από τον Σεπτέμβριο και γίνονται σιγά-σιγά κόκκινοι και γλυκύς.
Ευγευστο,ξινούτσικο, γλυκό και πολτώδες, το τζίτζιφο θυμίζει λίγο χουρμά, εξού και ένα από τα μεσογειακά του ονόματα: κινέζικος χουρμάς. Καταναλώνεται φρέσκο και δροσερό,σε σιρόπι, σαν ζαχαρωτό, σε πάστα (όπως το κυδωνόπαστο), αποξηραμένο,σαν μαρμελάδα και πολτός. Ειναι πλούσιο σε βιταμίνες C, Α, χρησιμοποιείται στην φαρμακοποιία γιά καραραμέλλες και σιρόπια εναντίον του βήχα αλλά και ως ηρεμιστικό και ορεκτικό.
Λεγεται πώς όταν πρωτοήρθαν μικρασιάτες πρόσφυγες από τα βάθη της Ανατολής στην Ανάβυσσο της Αττικής, επειδή δεν είχαν ξαναδεί ελαιόδεντρα τα πέρασαν για τζίτζιφα, μάζεψαν λοιπόν ελιές και άρχισαν να τις τρώνε, πανικοβλήθηκαν από την πολύ πίκρα, γιατί νόμισαν ότι έφαγαν δηλητηρώδη καρπό και φοβήθηκαν πως θα πεθάνουν!